VEČE SA PEKOM I LIĆOM: POEZIJA, RAZGOVOR I MUZIKA POSTAJU STANDARD U KOLAŠINU
Kolašin, 24. oktobar 2026.
U Kolašinu je održano drugo po redu „Veče sa Pekom i Lićom“ – originalan format sa dvojicom kolašinskih pjesnika i svestranih umjetnika: Bojanom Pekom Minićem i Nikolom Lićom Šćepanovićem. Kroz kombinaciju poezije, razgovora i muzičke pratnje organizatori TO Kolašin i JU Centar za kulturu Kolašin najavljuju da bi manifestacija trebalo da postane tradicionalna i da se održava svake godine.
Novi format događaja
Program je donio raznovrsne pjesničke tekstove, pitanja medijatora Davora Sedlarevića u formi podkasta, kao i muzičke tačke članova KUD-a „Mijat Mašković“: Jovana Miladinovića, Danice Šćepanović i Srđe Jeknića, ovog puta u žanru popularne muzike. Gitaru je, neizostavno, svirao i Bojan Minić. Tematika večeri obuhvatila je lične doživljaje poezije, društvene prilike, politiku i sport, uz povremene šaljive i provokativne komentare koji su doprinijeli opuštenijoj atmosferi.
Minić i Šćepanović autori su čiji se pristup i teme naoko razlikuju, ali imaju dosta toga zajedničkog. Dio tekstova bio je posvećen ljubavi i sjećanjima – stalnoj pjesničkoj inspiraciji, dok su drugi donosili šaljive, ali vrlo promišljene i originalne osvrte na aktuelna društvena pitanja.
Vansezonski period je za manje lokalne zajednice često test — gužva jenjava, dani se skraćuju, a gradovi ostaju sa manjim brojem posjetilaca i manje vidljivim društvenim životom. Upravo tada dolazi do izražaja koliko jedna sredina prepoznaje sopstvene ljude, talente i mogućnosti i da li umije da od toga napravi događaj koji nije kopija nečega što se već negdje dešava. Samo u tim trenucima osjeti se originalnost mještana, pa se može desiti da medijator pita Liću “da li bi se ponovo posvađao sa gavranom ispred trebinjskog hotela “Leotar” u 7 ujutru, ili da Peko ne može da prepozna svoju pjesmu koju mu Jovan i Daso prebace u narodnjak”. Lokalni autori imaju prednost koju veliki gradovi često nemaju: publiku koja ih poznaje. Kada pjesnik ili muzičar nastupa pred komšijama, poznanicima i ljudima koji dijele isti prostor, razgovor nakon programa nastavlja se i van sale. To gradi kontinuitet koji se ne može kupiti ni reklamom ni budžetom.
“Male zajednice ne bi trebalo da čekaju da neko drugi dođe sa programom za njih, već da prepoznaju to što već imaju i da ga pretvore u sadržaj. Kada se smanji buka sezone, jasno se vidi šta jedan grad zaista ima i koliko je svjestan toga. Svaka sredina, ma koliko bila mala, ima ljude koji pišu, sviraju, pjevaju, istražuju, organizuju ili samo znaju da vode razgovor. Problem najčešće nije nedostatak talenta, nego nedostatak prostora i inicijative da se ti ljudi okupe oko zajedničke ideje. Kada se to desi, rezultat je početak navike — da se kultura ne doživljava kao povremeni događaj, nego kao dio svakodnevnog života grada. Ključ ovakvih događaja nije u obimu, nego u prepoznatljivosti”, kazao je Davor Sedlarević.
Bojan Peko Minić – “Azbukovača”
Nikola Lića Šćepanović – “Lakoća težine”
